Ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Πρέβεζας καταγγέλλει το εργοδοτικό έγκλημα στο εργοστάσιο «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» στα Τρίκαλα, όπου πέντε εργαζόμενες γυναίκες, μανάδες, έχασαν τη ζωή τους στη νυχτερινή βάρδια, δουλεύοντας για το μεροκάματο.
Δεν ήταν «ατύχημα». Δεν ήταν «η κακιά στιγμή». Ήταν μια προδιαγεγραμμένη εργοδοτική δολοφονία, αποτέλεσμα της πολιτικής που θυσιάζει την ανθρώπινη ζωή για την αύξηση των κερδών. Της εντατικοποίησης, της εξάντλησης, της έλλειψης ουσιαστικών μέτρων Υγείας και Ασφάλειας, της πλήρους αδιαφορίας για τις προειδοποιήσεις των ίδιων των εργαζομένων όταν αυτές «κοστίζουν».
Το έγκλημα στη ΒΙΟΛΑΝΤΑ δεν αποτελεί εξαίρεση. Είναι κρίκος σε μια μακριά αλυσίδα εργοδοτικών εγκλημάτων. Μόνο το 2025, 201 εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους σε χώρους δουλειάς, ενώ χιλιάδες σακατεύτηκαν, «θυσία» στον βωμό του επιχειρηματικού κέρδους.
Αντίστοιχη είναι η κατάσταση και στον Δημόσιο Τομέα και ιδιαίτερα στους Δήμους, όπου οι εργαζόμενοι δουλεύουν χωρίς επαρκή μέσα προστασίας, με εξαντλητικά ωράρια και τεράστιες ελλείψεις προσωπικού με αποτέλεσμα να μετράμε δεκάδες θανατηφόρα και σοβαρά εργατικά «ατυχήματα».
Ως εκπαιδευτικοί, που καθημερινά παλεύουμε σε σχολεία με ελλείψεις, επικίνδυνες υποδομές, χωρίς ουσιαστικά μέτρα προστασίας για μαθητές και εργαζόμενους, ξέρουμε καλά ότι η ίδια πολιτική γεννά εγκλήματα παντού: στα εργοστάσια, στους Δήμους, στα σχολεία. Γνωρίζουμε καλά αυτή την πραγματικότητα. Τη ζούμε καθημερινά στα σχολεία μας:
· Σε γερασμένα και επικίνδυνα σχολικά κτίρια, χωρίς αντισεισμικό έλεγχο, με σοβάδες που πέφτουν, με ακατάλληλες αίθουσες, που πλημμυρίζουν στην πρώτη νεροποντή.
· Στην Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση, όπου εκπαιδευτικοί, ΕΕΠ και ΕΒΠ εργάζονται χωρίς τις αναγκαίες υποδομές, χωρίς επαρκές προσωπικό, χωρίς τα απαραίτητα μέσα προστασίας, εκτεθειμένοι σε σοβαρούς κινδύνους.
· Στις σχολικές καθαρίστριες, που δουλεύουν με εξαντλητικά ωράρια, ελαστικές σχέσεις εργασίας, ελλείψεις σε μέσα ατομικής προστασίας, σηκώνοντας καθημερινά τεράστιο βάρος για να λειτουργήσουν τα σχολεία.
· Στις νηπιαγωγούς, που δουλεύουν χωρίς διάλειμμα, χωρίς να υπάρχει χρόνος ούτε για τουαλέτα.
· Στους αναπληρωτές, που αλλάζουν τόπο κάθε χρόνο, δουλεύουν σε πολλαπλά σχολεία, με εξαντλητικές μετακινήσεις και ανασφάλεια.
· Στους εκπαιδευτικούς-λάστιχο των ειδικοτήτων, που τρέχουν καθημερινά από σχολείο σε σχολείο.
Συναδέλφισσες, συνάδελφοι
Η ίδια πολιτική που σκότωσε τις εργάτριες στα Τρίκαλα, είναι αυτή που θεωρεί κόστος την ασφάλεια στα σχολεία, που υποστελεχώνει την Ειδική Αγωγή, που αφήνει τους Δήμους χωρίς προσωπικό και μέσα, που διαλύει την Επιθεώρηση Εργασίας, μετατρέποντας τους ελέγχους σε τυπική διαδικασία και επικοινωνιακό πυροτέχνημα.
Οι ευθύνες των κυβερνήσεων είναι τεράστιες. Με τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, τη νομοθέτηση του 13ωρου, την ένταση της εκμετάλλευσης και την υποστελέχωση των ελεγκτικών μηχανισμών, έχουν μετατρέψει τους χώρους δουλειάς σε παγίδες θανάτου. Η Επιθεώρηση Εργασίας είναι αποδυναμωμένη, με ελάχιστους επιθεωρητές, αδυνατώντας να ασκήσει ουσιαστικό έλεγχο, ενώ την ίδια στιγμή η κυβέρνηση μιλά προκλητικά για «αυξημένους ελέγχους» και «ευρωπαϊκά πρότυπα».
Μας προκαλεί οργή, την ώρα που το αίμα των εργατριών είναι ακόμα ζεστό, διάφορα κυβερνητικά στελέχη και παπαγαλάκια να θρηνούν για τη «ζημιά στην επιχειρηματικότητα». Αυτή είναι η κυνική αλήθεια του συστήματός τους. Πάνω από όλα τα κέρδη των καπιταλιστών!
Ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών ΠΕ Πρέβεζας:
· Εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια στις οικογένειες των δολοφονημένων εργατριών και εύχεται γρήγορη ανάρρωση στους τραυματίες.
· Απαιτεί να αποδοθούν όλες οι ποινικές και πολιτικές ευθύνες για το έγκλημα.
· Διεκδικεί ουσιαστικά μέτρα Υγείας και Ασφάλειας σε όλους τους χώρους δουλειάς και στα σχολεία, με ευθύνη του κράτους.
· Απαιτεί σύγχρονα, ασφαλή σχολικά κτίρια, πλήρη στελέχωση της ΕΑΕ, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, πλήρη δικαιώματα και προστασία για τις σχολικές καθαρίστριες.
· Καλεί τους εκπαιδευτικούς να συσπειρωθούμε στα σωματεία μας, να δυναμώσουμε τη συλλογική μας πάλη για όσα μας αξίζουν και το κράτος και οι κυβερνήσεις του μας στερούν.
Δε δεχόμαστε τα σχολεία και οι χώροι δουλειάς να είναι παγίδες θανάτου.
Δε συμβιβαζόμαστε με τη βαρβαρότητα.
Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας.
